De nieuwe huizenzeepbel

(Bron FTM)

Het is volgens Ewald Engelen om knettergek van te worden: de oorzaak van de crisis – het verpakken van hypotheken – wordt door de Europese Commissie als oplossing van de crisis gepresenteerd.

Brussel heeft een nieuw acroniem gebaard. CMU heet het kreng, of Capital Markets Union – kapitaalmarkt­unie. De zoveelste ‘unie’ van de technocratische tekentafel, na monetaire unie, politieke unie, economische unie, innovatieunie, bankenunie en begrotingsunie.

Geen ‘unie’ illustreert beter hoe Brussel denkt en werkt dan de kapitaalmarktunie. Ga maar na. Toen in de loop van 2007 de Amerikaanse huizenmarkt instortte, dacht iedereen in Europa dat dit een lokale aangelegenheid was. Wie koopt er nou verpakte rommelhypotheken? Alleen Amerikaanse cowboybanken toch? Mis. De grootste financiers van de Amerikaanse huizenzeepbel waren instellingen als Deutsche Bank, Crédit Suisse en ABN Amro. En toen op 15 september 2008 het interbancaire leenverkeer op z’n gat ging, moesten niet alleen Britse en Amerikaanse banken aan het staats­infuus maar ook Europese.

De zeehondjes van de economie

Schaduwbankieren ging het in het post mortem van de crisis heten. En in 2010 mandateerde de G20 de Financial Stability Board (FSB) om het schaduw­bancaire stelsel – het ecosysteem van juridische entiteiten en brievenbusmaatschappijen dat de grootbanken in de jaren voor de crisis hadden geconstrueerd om toezicht te ontduiken, balansen op te pompen en morsige hypotheken te transformeren tot goudgerande obligaties – in kaart te brengen, door te lichten, te beveiligen.

In 2012 kwam de Europese Commissie met een eigen vervolg in de vorm van eengroenboek Schaduwbankieren. Een slappere tekst was nauwelijks denkbaar. Het vatte de rapporten van de FSB keurig samen, veegde reeds genomen maatregelen op een hoop om te suggereren dat er al veel was verbeterd en somde een aantal terreinen op waar meer toezicht nodig was: vermogensbeheer, bankentoezicht, de repomarkt, het verpakken van leningen (‘securitisatie’) en ‘bijzondere financiële instellingen’, lees: brievenbusmaatschappijen.

Het valt qua slapte in het niet bij het groenboek over de kapitaalmarkt­unie dat de commissie op 18 februari het licht deed zien. Een wordcloud van het document laat woorden als ‘investeringen’, ‘financiering’, ‘toegang’, ‘groei’, ‘werkgelegenheid’, ‘ontwikkeling’, ‘infrastructuur’ en, vooral, ‘MKB’ groot oplichten. De zeehondjes van de economie worden maar liefst 49 keer genoemd.

(meer…)

Om te janken: de UvA en haar financiële wanbeheer

Ewald-Engelen-close-3jun13-1-669x297Ere wie ere toekomt: SP-kamerlid Jasper van Dijk heeft sinds de bezetting van het Maagdenhuis de meeste parlementaire betrokkenheid betoond bij het wel en wee van de UvA getoond. Van Dijk staat aan de wieg van maar liefst drie vragenrondes aan de minister van Onderwijs, Jet Bussemaker, over het financiële reilen en zeilen van de Amsterdamse universiteit.

Op 7 april ging het om een schot hagel aan vragen die zowel betrekking hadden op de bezuinigingen aan de letterenfaculteit als op de zwarte lijst van protesterende medewerkers die het College van Bestuur naar verluidt had aangelegd. Op 16 april ging het om vragen naar aanleiding van berichten inHet Parool en NRC Handelsblad over extra bezuinigingen aan de UvA. En op diezelfde dag ging een tweede lijst van vragen naar de minister naar aanleiding van de oproep aan het College van Bestuur om af te treden.

De antwoorden van de minister zijn, zoals te verwachten viel, gesteld in de anti-revolutionaire toonhoogte van de jurist. Woorden zijn gewogen op goudschaaltjes om toekomstige verwijten en claims voor te zijn. En verschillen in bureaucratische jurisdicties worden strategisch gebruikt om verantwoordelijkheden af te wijzen en door te sluizen. (meer…)