Reactie DNB op item beleggingen van pensioenfondsen en het antwoord van Pieter Lakeman

image008Beste heer/mevrouw,
Hierbij ontvangt u de reactie op het item van Lakerman over de beleggingen van pensioenfondsen.
Hartelijke groet, Ben Feiertag

 

  • In de financiële crisis is veel misgegaan in de pensioensector. Kortingen waren aan de orde van de dag en resultaten behaald in het verleden bleken geen garanties voor de toekomst. Om het vertrouwen in de sector te herwinnen en de fondsen stabieler te maken is veel nieuwe wetgeving aangenomen door de Tweede Kamer, waaronder de wet om besturen van fondsen te versterken en het nieuwe Financiële toezichtskader om de impact van financiële schokken bij fondsen te spreiden. Zo hoeft een fonds dat door de lage rente in dekkingstekort komt, niet meteen te korten op de pensioenen omdat het herstel gespreid mag worden over 10 jaar.
  • DNB vindt het voornamelijk van belang dat fondsen transparant zijn over wat zij de deelnemers bieden. Het kan niet zo zijn dat fondsen én een hoog én een goedkoop én een zeker pensioen bieden omdat dat per definitie onmogelijk is. Fondsen moeten duidelijk zijn over hun doelstelling en de daarbij behorende risico's, zodat er ook geen verrasssingen plaatsvinden als het pensioen later moet worden uitgekeerd.
  • In het belang van de deelnemers en op basis van de Pensioenwet houdt DNB toezicht op de fondsen en hun beleggingsbeleid. Bij het beleggingsbeleid is in eerste instantie het pensioenfonds in overleg met de sociale partners aan zet om over het risicoprofiel van haar beleggingsbeleid te beslissen. DNB ziet er dan wel op toe dat het gevoerde beleggingsbeleid in lijn is met de doelstelling en het risicoprofiel dat het fonds en partners zelf hebben vastgelegd. Het beleid dat het fonds zelf bedenkt, moet dus wel netjes worden uitgevoerd.
  • Ook moeten de beleggingen op basis van de Pensioenwet aansluiten bij de verplichtingen en de risicohouding die het fonds heeft. Daarnaast dienen pensioenfondsen een gespreide beleggingsportefeuille te hebben. De wet, waarop DNB haar toezicht baseerd, stelt dus niet dat fondsen persé alleen maar in lange termijn staatsobligaties moeten beleggen, maar wel dat zij goed oog hebben voor de risico's van beleggingen die risicovol tot zeer risicovol zijn. Als wij zouden toestaan dat fondsen veel meer risico nemen dan nodig is om de doelstelling van het fonds te realiseren, dan bestaat de kans dat uiteindelijk de deelnemer later met de rekening komt te zitten. En dat willen wij voorkomen.

 

Pieter Lakeman van SOBI Foto NRC H'Blad, Maurice Boyer 031229
Pieter Lakeman van SOBI

 

Het Antwoord van Pieter Lakeman:

Het is prettig dat DNB een reactie geeft. De reactie gaat echter langs de kern van mijn kritiek. Ik had twee punten: 1 DNB zadelt pensioenfondsen en verzekeraars op met uiterst riskante lange termijn vastrentende staatsobligaties uit de eurozone. En  2 DNB stelt functionarissen binnen de financiële wereld onder onacceptabele druk om haar eigen beleid door te drukken en haar onwelgevallige personen te weren. Op het tweede punt gaat DNB überhaupt niet in. Maar ook het eerste punt gaat ze in feite uit de weg. DNB stelt:

“Bij het beleggingsbeleid is in eerste instantie het pensioenfonds in overleg met de sociale partners aan zet om over het risicoprofiel van haar beleggingsbeleid te beslissen. DNB ziet er dan wel op toe dat het gevoerde beleggingsbeleid in lijn is met de doelstelling en het risicoprofiel dat het fonds en partners zelf hebben vastgelegd. Het beleid dat het fonds zelf bedenkt, moet dus wel netjes worden uitgevoerd.“ Lees meer

CW presenteert: Erik de Vlieger in gesprek met Esther Voet, directeur CIDI


Podcast

De eerste van een nieuwe reeks Café Weltschmerz programma's. In deze proefaflevering (welke in samenwerking met de Publieke Omroep Amsterdam tot stand kwam) heeft Erik de Vlieger een gesprek met Esther Voet, directeur van Centrum Informatie en Documentatie Israël. Het handelt onder meer over het CIDI, de recente gebeurtenissen in o.a. Parijs, het joods/islamitische conflict en de Europees/Nederlandse politiek ten aanzien van Israël.

We maakten deze aflevering met de passie die bij ons hoort.

Let op: deze serie afleveringen voldoen niet aan de journalistieke norm van objectiviteit.

Lees meer

Non, vous n’êtes pas Charlie

084a052dcb5ae44317c7e82c548281e6

Non, vous n’êtes pas Charlie, mais alors, PAS DU TOUT. Geen enkel volk is minder Charlie dan jullie Nederlanders.

Toen Theo van Gogh werd vermoord was er niemand te vinden die geen ‘maar’ achter zijn steunbetuiging plakte. “Ja het is verschrikkelijk dat hij vermoord is, MAAR hij heeft het over zich afgeroepen”, “Ik vind het erg dat hij dood is, MAAR hij ging wel ver”, “Die gast had hem niet moeten doodschieten, MAAR Theo hield ervan om te provoceren.

Elke ‘maar’ sneed door mijn ziel. Elke ‘maar’ beet een stuk jeugdige onbevangenheid die ik toen nog had af. Elke ‘maar’ deed me beseffen: ik ben in het verkeerde land komen wonen en nu is het 20 jaar te laat.

Ik ben Française. Opgegroeid in die heerlijke cultuur van polemiek en satire, puber geworden met Charlie Hebdo c.s.. Er waren nog meer cartoonisten, andere groepen en onafhankelijken, die ook alles en iedereen op de hak namen, zoals Reizer en tal van anderen van wie de naam mij nu ontschiet. Van hen leerde ik, zo klein als ik was, kritisch naar de machthebbers te kijken, wie ze ook waren, naar religies en alles wat eigenlijk ontzettend raar is maar waar veel mensen niet bij stilstaan, en dáár de spot mee drijven. Ik wist niet beter dat dat moest, dat anders de verkeerde krachten macht zouden krijgen. Ik wist niet beter dan dat je waakzaam moest blijven voor dingen die in ons leven slopen en gevaarlijk konden worden. Ik wist niet beter dat de beste manier om dat te voorkomen was om daar keiharde grappen over te maken. Ik had zo vaak cartoons gelezen die mij de ogen openden. Onze hele maatschappij was doordrenkt van die satirische, scherp humoristische toon. Hun boekjes waren overal te koop, voor een prikkie, in de supermarkt, de tankstations, overal. Heel anders dan hier waar boekjes met cartoons enkel bij de elitaire Lambiek te koop waren. Dit is mijn achtergrond.

En toen kwam ik naar Nederland en bleef ik hangen. Ik was geland in de kring van de voormalige Provo’s, Insektensekters en Kabouters. Ik ging ervan uit dat hun manier van denken kón in Nederland. Ik dacht haast dat ZIJ Nederland wáren.

Oh boy, hoe vielen mij de schellen van de ogen. Toen internet kwam in de jaren ’90 ontdekte ik de Nederlandse massa. Ik leerde al gauw dat jullie grootste ideologie die van ‘don’t disturb the peace’ was. Iedereen die maar een beetje schreeuwde werd de mond gesnoerd. De goegemeente ruled. Onintelligente mensen maakten de dienst uit. Als ze maar saai genoeg waren, want hé, het moest wel rustig blijven.

Lees meer