Bijzonder Beheer moet een sanatorium worden!

michiel-h-j-werkman-1418801838-200x200

 

Banken noemen het de ‘ziekenboeg’, maar ondernemers, adviseurs, accountants en advocaten spreken vaak van een ‘abattoir’. De aanpak van Bijzonder Beheer staat in de schijnwerpers. Op 16 april wijdt de Tweede Kamer er een hoorzitting aan. De banken lijken zich diep in te graven zoals recent ook in andere maatschappelijk gevoelige dossiers. Is er nog hoop voor ondernemers?

Ondernemers van klein tot groot durven steeds vaker op te staan en in de media melding te maken van ernstige misstanden bij hun bank. Medewerkers van de banken doen dat ook, maar veelal anoniem. De banken ontkennen misstanden in alle toonaarden maar ze hebben de schijn tegen. Steeds vaker verschijnen berichten over de maatschappelijke schade die zij veroorzaken. Dat alles heeft ervoor gezorgd dat Bijzonder Beheer nu ook op de politieke agenda staat.

Bankenlobby

De banken maken zich in dit dossier kennelijk zorgen. Een rondje langs de velden leert dat Chris Buijink, voorzitter van de NVB, de machtige lobbyclub van de banken, bezig is om betrokkenen bij de hoorzitting van 16 april te masseren. Zo heeft Hans Biesheuvel van ONL een uitgebreide rondleiding bij ING bank en Rabobank gekregen.

Volgens Biesheuvel lijken verschillende namen op de lijst van genodigde sprekers weinig goeds te voorspellen voor de uitkomst. Een kritische volger zoals advocaat Marjorie Sinke (o.a. betrokken bij verschillende Bijzonder Beheer dossiers in de glastuinbouw en bij de 80 miljoen schadeclaim van de OAD familie Ter Haar tegen de Rabobank) deelt zijn mening. Zelfs achter het vlak voor 16 april te verschijnen van het door de NVB bejubelde AFM rapport over Bijzonder Beheer zien zij de hand van de bankenlobby.

Dat AFM rapport is gebaseerd op een steekproef van slechts ‘enkele tientallen dossiers’. Daarin is de problematiek verkleind tot slechts een ‘communicatie issue’, hetgeen de banken ontlast.

Hun rapport is door ervaringsdeskundige Folkert Fennema als ‘afstudeerproject’ neergesabeld. Advocaten zoals Hester Bais en Marjorie Sinke, die net als Fennema vooraf óók door de AFM zijn gehoord, zeggen van de door hen aangedragen bezwarende informatie nauwelijks iets terug te zien.

Omdat het AFM rapport stelt dat ‘in veel van de gecontroleerde dossiers een deel van de communicatie ontbreekt’ heb ik dat in De Telegraaf van 27 maart jl. zelf ‘misleiding van de AFM door de banken’ genoemd. Uit eigen ervaring weet ik dat álle correspondentie wordt vastgelegd. Als de AFM dat in hun steekproef niet heeft aangetroffen riekt dat naar manipulatie. Meer lezen

Cafe Weltschmerz – Erik de Vlieger interviewt Jan van Walsem, “Kafka” binnen de Nederlandse Bank

erikJan van Walsem was bestuurder van het Pensioenfonds Schilders. Drie maanden voor zijn pensionering werd hij door De Nederlandse Bank gedwongen af te treden wegens onbehoorlijk gedrag. Tot vandaag werd hem niet duidelijk gemaakt, welke argumenten daar aan ten grondslag liggen. Voormalig topman Niek Hoek van Delta Lloyd ontkwam ook niet de obstructie van DNB en vecht via de rechtbank een beroepsverbod aan. Voor Erik de Vlieger een goede aanleiding om met een aantal hoofdrolspelers in gesprek te gaan.

Als eerste vertelt Jan van Walsem in alle openheid zijn verhaal.

 

 
Podcast

Meer lezen

Non, vous n’êtes pas Charlie

084a052dcb5ae44317c7e82c548281e6

Non, vous n’êtes pas Charlie, mais alors, PAS DU TOUT. Geen enkel volk is minder Charlie dan jullie Nederlanders.

Toen Theo van Gogh werd vermoord was er niemand te vinden die geen ‘maar’ achter zijn steunbetuiging plakte. “Ja het is verschrikkelijk dat hij vermoord is, MAAR hij heeft het over zich afgeroepen”, “Ik vind het erg dat hij dood is, MAAR hij ging wel ver”, “Die gast had hem niet moeten doodschieten, MAAR Theo hield ervan om te provoceren.

Elke ‘maar’ sneed door mijn ziel. Elke ‘maar’ beet een stuk jeugdige onbevangenheid die ik toen nog had af. Elke ‘maar’ deed me beseffen: ik ben in het verkeerde land komen wonen en nu is het 20 jaar te laat.

Ik ben Française. Opgegroeid in die heerlijke cultuur van polemiek en satire, puber geworden met Charlie Hebdo c.s.. Er waren nog meer cartoonisten, andere groepen en onafhankelijken, die ook alles en iedereen op de hak namen, zoals Reizer en tal van anderen van wie de naam mij nu ontschiet. Van hen leerde ik, zo klein als ik was, kritisch naar de machthebbers te kijken, wie ze ook waren, naar religies en alles wat eigenlijk ontzettend raar is maar waar veel mensen niet bij stilstaan, en dáár de spot mee drijven. Ik wist niet beter dat dat moest, dat anders de verkeerde krachten macht zouden krijgen. Ik wist niet beter dan dat je waakzaam moest blijven voor dingen die in ons leven slopen en gevaarlijk konden worden. Ik wist niet beter dat de beste manier om dat te voorkomen was om daar keiharde grappen over te maken. Ik had zo vaak cartoons gelezen die mij de ogen openden. Onze hele maatschappij was doordrenkt van die satirische, scherp humoristische toon. Hun boekjes waren overal te koop, voor een prikkie, in de supermarkt, de tankstations, overal. Heel anders dan hier waar boekjes met cartoons enkel bij de elitaire Lambiek te koop waren. Dit is mijn achtergrond.

En toen kwam ik naar Nederland en bleef ik hangen. Ik was geland in de kring van de voormalige Provo’s, Insektensekters en Kabouters. Ik ging ervan uit dat hun manier van denken kón in Nederland. Ik dacht haast dat ZIJ Nederland wáren.

Oh boy, hoe vielen mij de schellen van de ogen. Toen internet kwam in de jaren ’90 ontdekte ik de Nederlandse massa. Ik leerde al gauw dat jullie grootste ideologie die van ‘don’t disturb the peace’ was. Iedereen die maar een beetje schreeuwde werd de mond gesnoerd. De goegemeente ruled. Onintelligente mensen maakten de dienst uit. Als ze maar saai genoeg waren, want hé, het moest wel rustig blijven.

Meer lezen