Erik de vlieger en emeritus hoogleraar, Bart Nooteboom: Over het basisinkomen, deel 3

erikDe noodzaak van experimenten.

Emeritus hoogleraar Bart Nooteboom is een vervend voorstander van het Basisinkomen. Nooteboom bespreekt met De Vlieger de voor en tegens uit de eerdere afleveringen. Hij is het vooral met Fransman eens en is het vooral met Ullenbelt oneens. De vraag blijft wel of we het als samenleving op dit moment kunnen betalen. De vraag wat het met mensen doet is vooral afhankelijk van het mensbeeld wat je daarover hebt. Wil je daar achter komen dan zul je het met goede experimenten moeten voorbereiden.Het mensbeeld van Nooteboom is dat mensen er iets mee gaan doen; zij gaan economisch ondernemen, hetzij het maken van kunst, het doen van hobby's of men gaat ondernemen. De angst voor het onbekende is de grootste belemmering bij de invoering van het basisinkomen. Nooteboom denkt niet dat het ooit zal worden ingevoerd.

 



Podcast

2 thoughts to “Erik de vlieger en emeritus hoogleraar, Bart Nooteboom: Over het basisinkomen, deel 3”

  1. Dit is wel ingewikkeld. Het experiment in Canada betrof een aanvulling van het inkomen tot een bepaald basisinkomen. Dat moet dan steeds vastgesteld worden.

    Euro 1000,oo per volwassene, of zelfs Euro 750,00 kan dus betekenen dat een huishouden met 2 ouders en 2 volwassen kinderen Euro 4000,00 ontvangt, of Euro 3000,00. De alleenwonende daarnaast heeft dan Euro 1000,00 of Euro 750,00. Hoe eerlijk is dat? Stel dat de alleenwonende een afstand heeft tot de arbeidsmarkt? Voor die groep is een onvoorwaardelijk basisinkomen wel ideaal. Schaf je dan de toeslagen af? Met een huur van gauw Euro 500,oo of meer? Nu vormt het minimum inkomen (door werk of uitkering) met alle toeslagen, volgens mij een klein verschil met inkomens van rond de Euro 1500,00 per maand, die weinig of niets ontvangen aan toeslagen en andere gemeentelijke voordelen.

    Bovendien blijf je, zoals nu, mensen houden, die om allerlei redenen moeite hebben met budgetteren. Groot deel ervan kwetsbare mensen. Momenteel hebben we een gigantisch bolwerk m.b.t. schuldhulpverlening. Met een even gigantische incasso industrie. Het lijkt wel of politici en de toplagen in het hele schuldhulpverlening aanbod, aandelen hebben in die incasso industrie. Als de incasso industrie de botjes heeft afgekluifd, voor zover er nog af te kluiven valt, gooit de incasso industrie de kale botjes naar de belastingbetalers. Als je al geluk hebt meteen geholpen te worden door een goede organisatie. Veel mensen in schulden moeten dan vervolgens naar voedselbanken. Als het schuldenprobleem opgelost is, wat dan m.b.t. die kwetsbare groep? Wanneer hoor je daarover bij al die verkiezingscampagnes?

    Een landelijk uitgerold sociaal incasso buro (SIB) met een poot voor verplicht budgetbeheer bij schulden als dat nodig wordt gevonden, een poot m.b.t. vrijwillig budgetbeheer om preventieve redenen en een poot voor sociale leningen ter overbrugging bij inkomensverlies, kan heel veel geld sparen en veel leed voorkomen naar mijn gevoel.

     

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.