Staatsterreur en politiek van de angst: Kees van der Pijl en Ramon Bril

Staatsterreur en politiek van de angst: Kees van der Pijl en Ramon Bril

Wat we nu meemaken heeft een voorgeschiedenis die al begon met 9/11. Onder het roofkapitalisme kunnen regeerders de bevolking er alleen nog onder houden door angst op te roepen (voor terreur, voor Rusland, nu voor het virus). Tegelijk mag over die zaken niet meer openlijk gediscussieerd worden: de media zijn een lange arm van de overheid geworden. Maar de regeerders zijn ook zelf bang voor de bevolking: denk bij ons aan de boeren, in Frankrijk de gele vestjes, enz.
Het gesprek is gebaseerd op twee boeken: de Amerikaanse strateeg Brezinzski waarschuwde in 2012 voor een wereldwijde opstand; de Fransman Zylberman voorspelde een jaar later dat lockdowns door een meerderheid zullen worden geaccepteerd



3 gedachten over “Staatsterreur en politiek van de angst: Kees van der Pijl en Ramon Bril”

  1. Mooi stukje globale duiding en geschiedenisles. Tja, angst…Angst is er altijd geweest en alle angst gaat natuurlijk terug naar de beroemde Afrikaanse savanne waar de uit het oerwoud verbannen apen (ze ouwehoerden waarschijnlijk teveel, nu noemen we ze homo sapiens) rechtop gingen lopen om de toen nog niet compleet gedegenereerde roofpoesjes van een afstand aan te zien komen. Het proces is al vaak beschreven.
    Inmiddels is onze dagelijkse angst totaal in de war, begrijpelijk. Geen leeuwen of giftige spinnen maar hoogstens af en toe een boze soortgenoot (rampen zoals tsunami’s, stormen en aardbevingen hebben uit zichzelf bij mijn weten geen significante/ dominante invloed op ons angstsysteem vanwege de lage frequentie, de gedachtes aan verhalen erover is uiteraard andere koek). Wat is er dus nog over om bang voor te zijn? Eigenlijk niks maar feit blijft dat we het dagelijks angstreservoir in bedwang moeten houden dan wel die angst ergens op los moeten laten want die stresshormonen kan je natuurlijk niet met een paar luttele duizenden jaren cultivering (godsdienst, landbouw, industrialisatie, etc.,, etc.,) wegbonjouren. Dat stelt bio-evolutionair geen moer voor. En zijn we niet dankzij die angst (en de uitwisseling van angst, dat noemen we samenwerken) tot 8 miljard soortgenoten gekomen? Iedere dag weer sta je dus op met de vraag: hoe moet ik vandaag overleven in een land waarin dat eigenlijk geen enkel probleem is (rond de evenaar wil ik veel mensen nog wel het etiket overlever opplakken maar verder….)? In NL is het dus eigenlijk een absurde vraag maar je stelt hem hoe dan ook, met bijna net zo veel ijver als op de savanne destijds. Toch zou ik een poging willen wagen het eerste te cultiveren, het in bedwang houden van angst, want wat moet je anders wanneer het grootste gevaar het niet indexeren van je pensioen is? Die weg is echter lang en voor veel mensen wellicht ook saai (hence extreme sports). De realiteit is natuurlijk dat je de angst ergens op los moet laten. En daar is dan een virus. Het stelt niks voor maar we zijn inmiddels vergrijsd en willen nog niet dood (dat laatste begrijp ik niet maar ik ben dan ook nog maar 45).
    Iedere dag is het raak met die bejaarden maar nu gaat het iets harder dan normaal en bang zijn is een fluitje van een cent. Kassa ping denkt de gemiddelde politicus. Lekker overzichtelijk zo’n virus en veel makkelijker te bestrijden dan zoiets vaags als de ongelijkheid in de wereld. De jonge mensen zijn zo mogelijk nog zwakzinniger dan de bejaarden dus die zijn intellectueel geen partij (nooit geweest ook). Eindelijk een kans om krachtddadig op treden! In de houding zoals Kees zegt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *